شماره ۲۲۷ - گرچه پیمانه ی می مشرق نور دگر است

گرچه پیمانه ی می مشرق نور دگر است
باده را در گل رخسار، ظهور دگر است ۱

دل مشتاق و زبانِ اَرَنی گوی کجاست؟
ور نه هر سنگ درین بادیه طور دگر است ۲

هرکه را کشور دل ملک سلیمانی شد
در نظر هر دو جهان، دیدهٔ مور دگر است ۳

چه عجب گر رود از نالهٔ من کوه ز جا
بر لبم زمزمه ی عشق، زبور دگر است ۴

نمک عشق به داغ تو حلال است حزین
که نمکدان سخن را ز تو شور دگر است ۵