شماره ۲۳۵ - روزی که حجت از خلق، خواهند در قیامت

روزی که حجت از خلق، خواهند در قیامت
روی تو حجّت ماست، ای قبله گاه حاجت ۱

بر گرد خویش سالک، پیوسته می کند سِیر
کز نقطهٔ بدایت، سر بر زند نهایت ۲

عاشق چو از خرابات بر بست رخت هستی
اوّل قدم درین ره، شد منزل اقامت ۳

نتوان به تیغ، دل را از مهر او بریدن
لایقطع المحبّون من جرحهٔ الملامت ۴

در کوی او کشیدیم، چون کوه پا به دامن
گر تیغ بارد اینجا، ما و سر اطاعت ۵

جور و جفا ببینیم، مهر و وفا ندانیم
غرقیم در محبت، نه شکر و نی شکایت ۶

در کوی نیکنامان، رسوای خاص و عامیم
زاهد بهل ملامت، صوفی برو سلامت ۷

کی می شود به دوران، مه در محاق ماند
محروم کی گذارند، از پرتو عنایت؟ ۸

تیغ برهنه باشد، تن در کفن حزین را
چون بگذری ز خاکش، مگذر به رسم عادت ۹