شماره ۲۴۴ - چون صبح به بر، دیدهٔ من پیرهنی داشت

چون صبح به بر، دیدهٔ من پیرهنی داشت
در پرده مگر حسرت نازک بدنی داشت ۱

آن فیض کجا رفت کز افشاندن زلفش
هر نافهٔ داغم، به گریبان ختنی داشت؟ ۲

نگذاشت به کار دل صدپاره، درستی
آن عهد که با طرهٔ پیمان شکنی داشت ۳

هر تار به راهی رود از زلف حواسم
جمعیت احباب، پریشان شدنی داشت ۴

در جیب گریبان، گل چاکی نفشاندم
تا سینه ام از غنچهٔ پیکان چمنی داشت ۵

چشم از غم محرومی دیدار چه می کرد
گر فرصت یک ره، مژه بر هم زدنی داشت؟ ۶

از ضعف رسا، خانه نشینیم وگر نه
دیوانهٔ ما هر گذری، انجمنی داشت ۷

بودش سخن از حسرت آب دم تیغت
در پیش تو آن روزکه زخمم دهنی داشت ۸

از شوق تو دل خانه به دوش است وگر نه
درکوی غم، آواره ما هم وطنی داشت ۹

بیکار نیارست کند دست مرا مرگ
بستد ز گریبان و به چاک کفنی داشت ۱۰

عمریست حزین از نظرت رفت ونگفتی
درگاه صنم خانهٔ ما، برهمنی داشت ۱۱