شماره ۲۵۵ - تا شمع دل، افروخته بزم حضور است

تا شمع دل، افروخته بزم حضور است
داغ غم عشق و سر من آتش طور است ۱

غم بر کمر مور، نهد کوه گران را
در کشور لاغربدنان کار به زور است ۲

ترسم که شوی خرج ره ای عقل گران جان
پا در سفر عشق سبک دار، که دور است ۳

ترک دو جهان گوی، اگر مرد فنایی
سامان سبکباری این راه، ضرور است ۴

آن ملک که در زیر نگین داشت سلیمان
در حلقهٔ صاحب نظران دیدهٔ مور است ۵

جز مرگ که شیرینی جان خاک ره اوست
هر آب چشیدیم درین بادیه شور است ۶

عاشق نشود شیفته عشق مجازی
از شهد هوس ذائقه عشق نفور است ۷

کی می زند از نشئه می موج پریزاد
بی مغز کدویی که پر از باد غرور است ۸

در دوزخ هجران ز خیال تو حزین را
اندیشه بهشتی ست که جولانگه حور است ۹