شماره ۲۶۰ - آزادی ما از غم کونین کران داشت

آزادی ما از غم کونین کران داشت
مستی ز سبکباری ما رطل گران داشت ۱

رسوای ازل در غم عشق تو چو صبحم
این چاک به صد بخیه نیاریم، نهان داشت ۲

در پرده به تیر نگهم خستی و پیداست
هر پارهٔ این دل، ز خدنگ تو نشان داشت ۳

زاهد تو چه دانی؟ ز حریفان مغان پرس
فیضی که شب جمعه و روز رمضان داشت ۴

زین گوشه زندان به چه تدبیر برآییم؟
دل شد به دیار خود و ما را به ضمان داشت ۵

از جام جم، افسانه مسنجید که ما را
هرکاسه که غم داد، شرابی به از آن داشت ۶

افسرده حزین ، از چه کشی پای به دامن
در راه خرابات چه دیدی که زیان داشت؟ ۷