شماره ۲۶۱ - رسوا شدهٔ عشق تو را چاره نکو نیست

رسوا شدهٔ عشق تو را چاره نکو نیست
چاک جگر صبح سزاوار رفو نیست ۱

الوان نعم مائدهٔ عشق کشیده ست
آن زهر کدام است که ما را به گلو نیست؟ ۲

در بیعت پیران خرابات فتوح است
خالی بود آن دست که در دست سبو نیست ۳

از برگ و بر عاریت آزرده دماغم
گر رنگ بود با گل این باغچه، بو نیست ۴

از گرد و غبار هوس، اندام فرو شوی
فرداست که این آب سبک سیر به جو نیست ۵

این بادهٔ پر زور که پیمانهٔ دل راست
در حوصله طاقت هر جام و سبو نیست ۶

ای خضر بیا جرعه ای از جام حزین کش
این شیرهٔ جان است به هر چشمه و جو نیست ۷