شماره ۲۶۳ - فرسوده ز نعمت شده دندان به دهانت

فرسوده ز نعمت شده دندان به دهانت
لیک ازگله یک روز نیاسود، زبانت ۱

فرصت، که به دست تو متاع سره ای بود
تیریست که جستهست ز آغوش کمانت ۲

در باغ هوس، نخل تمنّا چه نشانی؟
برخاست ز جا از همه سو، باد خزانت ۳

از ریگ روان بیش بود چاه در این راه
سرکش مشو ای نفس، که دادند عنانت ۴

بیغوله دنیا نبود جای نشستن
شد سدّ ره ای سست قدم، سنگ نشانت ۵

صوفی ، ز سلوک تو چه حاصل که نگردید
تقوا بلد راه خرابات مغانت ۶

رنجت شود آسودگی دولت جاوید
گر عشق ستاند، ز غم سود و زیانت ۷

ای سرو چمان، سایه ز من باز نگیری
پرورده ام از ناز میان دل و جانت ۸

پیمان محبت مگسل زآنکه قدیم است
پیوند رگ جان من و موی میانت ۹

بخرام فروهشته به بر طره پرچین
ای چشم تماشای دو عالم نگرانت ۱۰

خم شد قدم از بار دل خود نه ز پیری
یارب نکشد بار دل پیر و جوانت ۱۱

ترسم که رسایی نکند پایه بختم
ای مایهٔ اقبال، بلند است مکانت ۱۲

زان جام نگه کی رسدم باده گساری؟
جایی که سپهر است ز خونابه کشانت ۱۳

از داغ دل من چه خبر داشته باشی؟
ای آنکه به دامن ز شراب است نشانت ۱۴

ما را هوس بوسه دهد، لب به گزیدن
شیرین دهنانند ز خمیازه کشانت ۱۵

آتش نفسی، داغ دلی، چون تو حزین نیست
تأثیر کند در جگر سنگ فغانت ۱۶