شماره ۲۷۳ - خوش آنکه، دلم در شکن زلف تو جا داشت

خوش آنکه، دلم در شکن زلف تو جا داشت
بخت سیهم، خاصیت بال هما داشت ۱

گر عشق ندادی به غمش نقد دو عالم
در مصر وفا، یوسف ما را که بها داشت؟ ۲

می ربخت به بر، طرّهء آهم، همه سنبل
دل بس که هوای سر آن زلف دو تا داشت ۳

از رنگ تو صحرا ورق لاله به خون شست
وز بوی تو،گل خرقهٔ صدپاره قبا داشت ۴

جز گوهر مهر تو درین هفت صدف نیست
مه را خم ابروی تو انگشت نما داشت ۵

در جیب چمن سنبل و در دشت ختن مشک
در هر طرفی زلف تو صد غالیهسا داشت ۶

سِحر از نگه، از غمزه فسون، عشوه ز نیرنگ
چشم تو چه گوییم که در پرده چها داشت؟ ۷

خجلت نگهم سوخت که بی پرده درآمد
حسنی که نقابش دو جهان روی نما داشت ۸

تا سوخت مرا یار، شد افسرده بساطش
آتشکدهٔ شمع، به پروانه صفا داشت ۹

می رفت چو شمعش، ز گریبان به سر آتش
تیرت مگر امشب سر دلجویی ما داشت ۱۰

از خانهٔ زنجیر نمی خاست صدایی
این سلسله را شور حزین تو به پا داشت ۱۱