شماره ۳۰۱ - عشق سرکش، به فغان، زین دل ناشاد آمد

عشق سرکش، به فغان، زین دل ناشاد آمد
این سپندی ست کزو شعله به فریاد آمد ۱

تهمت آلودهٔ عیشیم، که گلشن زادیم
پر و بالی نگشودیم که صیاد آمد ۲

طفل خامیم و ستمکاری ایام ،به ما
ادب آموزتر از سیلی استاد آمد ۳

خواستم عقد طرب با می گلگون بندم
با دلم الفت دیرینهٔ غم یاد آمد ۴

غم بود قسمت دل های فراغت طلبان
هر که شد بندهٔ عشقت، ز غم آزاد آمد ۵

درگه پیر مغان خاک مراد است حزین
هر که غمگین به در میکده شد شاد آمد ۶