هوش مصنوعی: این متن عرفانی دربارهٔ عشق به خدا و رهایی از خودپرستی است. شاعر از دل آزاده، ذکر خدا، و وصال با معشوق حقیقی سخن می‌گوید. همچنین، به مفاهیمی مانند فنا در خدا، توحید، و رهایی از تعلقات دنیوی اشاره دارد.
رده سنی: 16+ متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای مخاطبان زیر 16 سال ممکن است دشوار باشد. همچنین، برخی از اصطلاحات و استعاره‌های به کار رفته نیاز به دانش ادبی و عرفانی پایه دارند.

شماره ۳۱۷ - دل آزاده، باخدا باشد

دل آزاده، باخدا باشد
ذکر، نسیان ماسوا باشد ۱

دل چو خالی شد از خیال خودی
حرم خاص کبریا باشد ۲

می رسد هر نفس نسیم وصال
خنک آن دل، که آشنا باشد ۳

ای رخت قبله گاه مشتاقان
کس مباد از درت جدا باشد ۴

عاشق از دست غمزه ات تا کی
کشته تیغ ابتلا باشد؟ ۵

جلوه تا چند در جهات کنی؟
از تو هر گوشه فتنه ها باشد ۶

کفر زلف تو راهزن گردد
نور روی تو رهنما باشد ۷

رخ برافروز تا فرو سوزد
ذره هایی که در هوا باشد ۸

جلوه کن در لباس یکتایی
تا من و ما، تمام لا باشد ۹

می توحید را به ساغرکن
خرقهٔ زهد،گو قبا باشد ۱۰

هر چه عاشق کند، خدا کرده ست
نکته بر عاشقان خطا باشد ۱۱

هرکه فانی شود ز خویش حزین
مَن رَانی فَقَد رَا باشد ۱۲
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۱۲
کانال گوهرین در ایتا
۲۲۶
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۳۱۶ - جانان ز من آیا خبری داشته باشد؟
گوهر بعدی:شماره ۳۱۸ - خورشید، درین کلبه شب افروز نباشد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.