شماره ۳۲۵ - درکارگاه غیب چو طرح لباس شد

درکارگاه غیب چو طرح لباس شد
گل را حریر قسمت و ما را پلاس شد ۱

حربا نکرد روی به محراب آفتاب
در خاک نقش پای تو تا روشناس شد ۲

بر خاک حسرت، از دم شمشیر ناز تو
یک قطره خون چکید و دل بی هراس شد ۳

ما جمله مظهریم جمال تو را ولی
آیینه در میانهٔ ما روشنانس شد ۴

بخشید جان ز باده مرا پیر میفروش
دردش درین سبوی سفالین حواس شد ۵

بخشد به کام جان، اثر آب زندگی
هر دانه ای که با کف افسوس، آس شد ۶

یکسان به خاک گشته رواق خرد، حزین
بنیاد عشق بین که چه عالی اساس شد ۷