شماره ۳۵۵ - جایی که از سپند نگردد فغان بلند

جایی که از سپند نگردد فغان بلند
ما را بود چو شعلهٔ آتش، زبان بلند ۱

بال و پری کجاست که با همّت رسا
پرواز گیرم از سر این خاکدان بلند؟ ۲

درگلشنی که بانگ صفیرم فکنده شور
بلبل ز خوی گل ننماید فغان بلند ۳

با پستی سپهر نیامد فرو سرم
عنقا صفت فتاده مرا آشیان بلند ۴

تا شد دلم به حلقهٔ گلدام زلف اسیر
شد شور محشر از قفس بلبلان بلند ۵

رحم است بر درازی اندوه قمریان
پرواز پست و جلوهٔ سرو روان بلند ۶

خوش می کشند دامن ناز این سهی قدان
دست ستمکشی نشود از میان بلند ۷

خامش حبن که ناله به جایی نمی رسد
پست آفریده اند زمین، آسمان بلند ۸