هوش مصنوعی: این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که از عناصر طبیعت مانند نسیم، گل و آفتاب برای بیان احساسات عاشقانه و مفاهیم عمیق زندگی استفاده می‌کند. شاعر از عشق، زیبایی معشوق، و اهمیت وقت سخن می‌گوید و مخاطب را به شادی و نوشیدن باده دعوت می‌کند. همچنین، نقدی به زاهد و واعظ دارد و بر لذت‌های زندگی تأکید می‌کند.
رده سنی: 16+ متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای نوجوانان کم‌سن‌وسال دشوار است. همچنین، اشاره به مفاهیمی مانند باده‌نوشی و نقد زاهد ممکن است برای گروه‌های سنی پایین‌تر نامناسب باشد.

شماره ۳۶۴ - اگر نسیم نباشد که زلف بگشاید؟

اگر نسیم نباشد که زلف بگشاید؟
به عاشقان رخ معشوق را که بنماید؟ ۱

ز شمع، شب نشود روز، قدر وقت بدان
طلوع شعشعه ی آفتاب می باید ۲

معاشران به نشاط بهار، خنده زنید
مجال نیست که گل ساغری بپیماید ۳

به دست کوتهم آن طرّهٔ رسا نفتاد
چه شد که پرچم آهم به عرش می ساید ۴

به بانگ بربط و می بادهٔ مغانه بکش
که واعظ نفس افسرده، ژاژ می خاید ۵

رسد چو دور به زاهد، قدح برافشانید
پیاله گر نکشد، دامنی بیالاید ۶

دلم ز غنچه پیکان او شکفت حزین
خوشا دلی که ز فیضش دلی بیاساید ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۲۴۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۳۶۳ - کشم چو آه، دل ناتوان بیاساید
گوهر بعدی:شماره ۳۶۵ - صباحت کو که گل را بر سرم شور جنون سازد؟
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.