شماره ۳۷۴ - تهمت برق تجلی ست که بر طور زدند

تهمت برق تجلی ست که بر طور زدند
آتش از جلوه مرا بر دل پرشور زدند ۱

عشقی از نو به کف خاک من افکنده بساط
باز خرگاه سلیمان، به دل مور زدند ۲

می شود از نفسم، زخم جگرها تازه
از نمکدان قیامت، به دلم شور زدند ۳

بخت آن بی خبران شاد که در دار فنا
باده بیخودی از ساغر منصور زدند ۴

می چکد خون دو صد شکوه ز تار نفسم
نشتر زخمه مرا بر رگ طنبور زدند ۵

باده خونابه و بتخانه بود ساغر عشق
طرفه آتشکده ای بر لب مخمور زدند ۶

بزم عشق است حزین ، از که خبر می جویی؟
جام بیهوشی از آن نرگس مخمور زدند ۷