شماره ۳۸۶ - امشب که از فروغ رخش، لاله داغ بود

امشب که از فروغ رخش، لاله داغ بود
شبنم، سپند مجمر گلهای باغ بود ۱

از بس نگاه از آن گل رو آب و تاب داشت
اشکی که ریختم گهر شبچراغ بود ۲

رفت الفت وطن به خرابات از دلم
ساقی غریب پرور و می در ایاغ بود ۳

شد خون گرم مرهم کافور زخم ما
در شور عشق پنبه نمکدان داغ بود ۴

هرجا که بوی یوسفی از پیرهن دمید
چشم سفید گشتهٔ من در سراغ بود ۵

مستی نگر، که ذوق صفیرم ز دل نرفت
در گلشنی که بلبل خوش نغمه زاغ بود ۶

نگذاشت جوش ناله غبار غمی به دل
از فیض نغمه، مطرب ما تر دماغ بود ۷

صیّاد عشق را سر دام و قفس کجاست؟
پروانه پرشکستهٔ پای چراغ بود ۸

چون غنچه سر به جیب چو بردم به بوی تو
از جوش رنگ، دیده به گلگشت باغ بود ۹

در بیضه عندلیب شود خوش نوا حزین
طفلان عشق را ز دبستان فراغ بود ۱۰