شماره ۴۰۹ - دلم از زمزمه عشق پریشان می کرد

دلم از زمزمه عشق پریشان می کرد
مرغ بی بال و پری یاد گلستان می کرد ۱

گر چه می داد لب تلخ عتابش، زهرم
دل تسلّی به شکرخندهٔ پنهان می کرد ۲

رخنهٔ دام، به رویم در فیضی می بود
گر شکار افکن من، یاد اسیران می کرد ۳

کرده بود ازسر نو مصر وفا را معمور
ماه کنعان من ار یاد عزیزان می کرد ۴

در غبار خط مشکین، لب لعل تو همان
خون حسرت به دل چشمهٔ حیوان می کرد ۵

دل همین داند و من، چشم تو هم آگه نیست
که چها کاوش مژگان تو با جان می کرد ۶

شورش عشق و جنون فیض رسان بود حزین
سینهٔ چاک مرا، گل به گریبان می کرد ۷