شماره ۴۳۱ - شور سودای تو در کودکی، استادم بود

شور سودای تو در کودکی، استادم بود
کوه و صحرا همه جا عرصهٔ فریادم بود ۱

سختی هجر، نزد شیشهٔ ناموس به سنگ
قاف تا قاف جهان بزم پریزادم بود ۲

رم آهوی ختن پیش دلم زانو زد
سینه تا جلوه گه شوخی صیّادم بود ۳

ترک یادآوریش دفتر نسیانم داد
آه اگر عهد فراموشی او یادم بود ۴

نعل وارون من از حلقهٔ گیسوی کسی ست
که سری با شکن طرّهٔ شمشادم بود ۵

پیر شوریده سر صومعهٔ قدس منم
یاد آن سلسله مو، حلقهٔ اورادم بود ۶

چشم بیدادگری، جرعه به خونم می زد
مژه در قبضهٔ او، خنجر فولادم بود ۷

چارهٔ عقدهٔ خاطر نتوانستی کرد
چون جرس در کف اگر پنجهٔ فولادم بود ۸

شب که این تازه غزل نقش، حزین ، می بستم
قلمی سوخته از خامهٔ بهزادم بود ۹