شماره ۴۵۷ - مرا مجال سخن، بادهٔ زلال دهد

مرا مجال سخن، بادهٔ زلال دهد
که شیشه ره به پریخانهٔ خیال دهد ۱

فسرده از سخن سرد خود ستایانم
سرود مطرب کج نغمه، گوشمال دهد ۲

به غیر جذبهٔ خاطر که خضر این وادی ست
به بحر، قطرهٔ ما را که اتصال دهد؟ ۳

به حشر نامهٔ اعمال مجرمی ست سفید
که شستشو به عرقهای انفعال دهد ۴

صدف به ابر چرا تهمت سخا بندد؟
ز گوهری که به سعی کف سؤال دهد ۵

شمیم عشق بود تا به حشر خاک مرا
که بوی باده دیرینه ی سفال دهد ۶

حزین به دولت سودای خال و خط کسی ست
که عنبرین قلمت نافه ی غزال دهد ۷