شماره ۴۷۷ - خوشا روزی که تیرت، پی به جان مستمند آرد

خوشا روزی که تیرت، پی به جان مستمند آرد
شبیخونی نگاهت برسربخت نژند آرد ۱

شب بختم چو شمع ازداغ عشقت صبح محشرشد
چها تا برسرمن طالع فیروزمند آرد ۲

به این آشفته حالیهای خود امّیدها دارم
پریشان طره ای شاید دلم را درکمند آرد ۳

به فرمان عشق آتش دست را درگرمی بزمت
پی دفع گزند، از دانهٔ دلها سپند آرد ۴

شب هجران سپاه درد را شور حزین تو
درفش کاویان از ناله ی مشکین پرند آرد ۵