شماره ۴۷۸ - بر سر تربتم آن نوگل خندان آرید

بر سر تربتم آن نوگل خندان آرید
سست پیمان مرا بر سر پیمان آرید ۱

چاک این سینه به دامان قیامت رفته ست
تاری از زلفش و آن سوزش مژگان آرید ۲

دل بود منتظر و شوق نمی آید باز
هدهد شهر سبا را به سلیمان آرید ۳

زهد و تقوا به در آرید سر، از خرقهٔ من
کفر زلفی به کفم آمده، ایمان آرید ۴

موقع شادی اصحاب و غم اغیار است
محرمان را به سراپردهٔ سلطان آرید ۵

باده نوشان مغان، دیدهٔ انجم شور است
نور چشم قدح از کوری ایشان آرید ۶

بادهٔ سرختر از خون سیاووش کجاست؟
که رخ زرد مرا رنگ به عنوان آرید ۷

چه شود خاطر آشفتهٔ ما جمع شود؟
خبری از سر آن زلف پریشان آرید ۸

خامه شکّرشکن از عارف روم است حزین
طوطیان را به صلا در شکرستان آرید ۹