شماره ۴۸۳ - نبود عجب که از دل ما شور شد بلند

نبود عجب که از دل ما شور شد بلند
جایی که دود حوصلهٔ طور شد بلند ۱

شد موج زن ز جلوهٔ او سیل فتنه ای
گرد خرابی از دل معمور شد بلند ۲

هرگز نبود عمر فراق این قدر دراز
از یاد زلف او شب دیجور شد بلند ۳

کوته کند فسانهٔ گلبانگ عندلیب
هر جا حدیث آن رخ مستور شد بلند ۴

یک چند راز عشق ز خامان نهفته بود
باز این ترانه از لب منصور شد بلند ۵

یا رب که دید سرو سهی پیکر تو را
کآوازه اش چو مصرع مشهور شد بلند؟ ۶

بانگ دراست قافله درد را حزین
هر ناله ای که از دل رنجور شد بلند ۷