هوش مصنوعی: این متن شعری است که از دردها و رنج‌های پنهان انسان‌ها سخن می‌گوید. شاعر از نادیده گرفته شدن احساسات توسط دیگران، آسیب‌پذیری قلب نازک، و بی‌خبری جهان از رنج‌های درونی می‌نالد. همچنین، به قدرت هنر و قلم در بیان این دردها اشاره می‌کند.
رده سنی: 16+ متن دارای مضامین عمیق عاطفی و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از تصاویر و استعاره‌ها (مانند 'خراشیدن جگر' یا 'نشتر فولاد') ممکن است برای کودکان مناسب نباشد.

شماره ۵۲۶ - دستان زن عشرتکده، فریاد نداند

دستان زن عشرتکده، فریاد نداند
نالیدن ما، مرغ چمن زاد نداند ۱

ترسم که خراشیده شود آن دل نازک
آهسته بنالید که صیاد نداند ۲

می خندد و از دیدهٔ گریان خبرش نیست
این نوگل خندان، دل ناشاد نداند ۳

ناخن به خراش جگر خویش شکستیم
این کوه کنی تیشهٔ فرهاد نداند ۴

مانند صدف غرقهٔ دریای شراب است
پیمانهٔ مستان خط بغداد نداند ۵

چون سیل ز دیوانه و فرزانه گذشتی
تاراج تو ویرانه و آباد نداند ۶

صد چشمه گشاده ست حزین از رگ دل ها
کار قلمت نشتر فولاد نداند ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۲۴۴
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۵۲۵ - بدآموز وفا کی قدر ناز یار می داند؟
گوهر بعدی:شماره ۵۲۷ - به سینه چون مژهٔ او سنان بجنباند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.