شماره ۵۶۷ - دارم ز داغ دل چمنی در کنار خویش

دارم ز داغ دل چمنی در کنار خویش
در زیر بال می گذرانم بهار خویش ۱

برق از زمین سوختهٔ ما چه می برد
چون نخل آه، فارغم از برگ و بار خویش ۲

گر نیست در بغل شب بخت مرا سحر
صبح جهانم از نفس بی غبار خویش ۳

با آنکه می مکم جگراز تشنگی چو شمع
ابر بهارم از مژهٔ اشکبار خویش ۴

آزاده بار منّت احسان نمی کشد
می دزدم از نسیم صبا شاخسار خویش ۵

پیرایهٔ بهار جنون است رنگ مست
بر سر زدم ز داغ،گل اعتبار خویش ۶

جیبم حریف سوخته جانی نمی کشد
دارم نهفته، در دل خارا شرار خویش ۷

از یار، نیم ناز نگاهی ندیده ام
شرمنده ام ز خاطر امّیدوار خویش ۸

در برگ ریز دی سخنم تازه و تر است
چون خامه خرّمم زلب جوببار خویش ۹

هرگز نیامد آیت نوری به روی کار
گردانده ام بسی ورق روزگار خویش ۱۰

اشک روان و رنگ پرافشان بود حزین
بفرست نامه ای به فراموشکار خویش ۱۱