شماره ۵۶۶ - پشتم چو تیغ خم شد، از بار جوهر خویش

پشتم چو تیغ خم شد، از بار جوهر خویش
جز پیش خود نیارم، هرگز فرو سر خویش ۱

گر داغ سینهٔ خود خورشید را نمایم
گردون دون ننازد دیگر به اختر خویش ۲

دهر آرمیدگان را از جای برنیارد
آب گهر بنازد بر موج لنگر خوبش ۳

برده ست بو دماغم، از نشئه های داغم
هر کس کشیده ساغر از کاسهٔ سر خویش ۴

از آمد آمدِ حسن، پوشید خط رخش را
گاهی نهان شود شاه، درگرد لشکر خوبش ۵

صیاد من مگر خود آید به آشیانم
صد بار آزمودم کوتاهی پر خوبش ۶

سیلاب گریهٔ من، زان کو نمی کشد پا
کرده ست سرخ رویم، اشک دلاور خویش ۷

هرجا که پاگذاری، بر پارهٔ دل آید
از ناز اگر نمایی، گلگشت کشور خویش ۸

رحمی به حال زارش، گر باشدت رفوکن
زخم دل حزین را با زخم خنجر خویش ۹