شماره ۵۷۵ - بستم کمر چو عنقا در بی نشانی خویش

بستم کمر چو عنقا در بی نشانی خویش
بر جا گذاشتم نام، از ناتوانی خویش ۱

چون من کسی مبادا، تنها ز یار و محرم
دل نیست، با که گویم، درد نهانی خویش؟ ۲

اشک سبک عنانم صحرانورد وحدت
از شهربند دلها، بردم گرانی خویش ۳

بار گران هستی، از دوش خود فکندیم
جان را کجا توان برد بی یار جانی خویش؟ ۴

عهد بهار سست است ای بلبل چمن سیر
گلشن چه طرف بسته، از گل افشانی خویش ۵

تا چند می توان گفت، خونین دلان میازار؟
آن مست، ناز دارد با سرگرانی خویش ۶

شمعی حزین ، نزیبد خاموشیت به محفل
روشن به عالمی کن، آتش زبانی خویش ۷