شماره ۵۷۸ - بود یارم غم دیرینهء خویش

بود یارم غم دیرینهء خویش
پریزادم دل بی کینهٔ خویش ۱

عنانم درکف طفلی ست خود رای
ندانم شنبه و آدینهٔ خویش ۲

بود عمری که می سازد چو شیران
تن آزاده با پشمینهء خویش ۳

به امّیدگشاد تیر نازی
هدف دارم به حسرت سینهٔ خویش ۴

نیاراید بساطم را متاعی
چو داغم، گوهر گنجینهٔ خویش ۵

نمی باشد خماری مستیم را
خرابم از می پارینهٔ خویش ۶

حزین از هر دو عالم تافتم روی
ز دل کردم چو آب، آیینه خویش ۷