شماره ۵۸۱ - هرگل که پر از لخت جگر نیست کنارش

هرگل که پر از لخت جگر نیست کنارش
بر سر نتواند زدن از شرم، بهارش ۱

از پرتو رخسار جهانسوز تو دارم
آن شعله به دل، کآتش طور است شرارش ۲

در خورد زوالش نبود دولت دنیا
این باده نیرزد به غم و رنج خمارش ۳

در سینهٔ من بس که شهید است تمنّا
دشتی ست که بر روی هم افتاده شکارش ۴

از سرو تو این جلوهٔ نازی که حزین دید
پیداست که بر باد رود صبر و قرارش ۵