شماره ۶۱۴ - شدم ز توبهٔ بی صرفه در بهار خجل

شدم ز توبهٔ بی صرفه در بهار خجل
مباد از رخ پیمانه میگسار خجل ۱

ز مایه داری اشکم خوش است خاطر دوست
خدا کند، نکند دل مرا ز یار خجل ۲

نکردمش گرو باده از گرانجانی
شدم ز خرقهٔ پشمینه در خمار خجل ۳

فکنده مهره به ششدر مرا تهیدستی
نشسته ام ز حریفان بد قمار خجل ۴

دل فسرده مرا کرده ز آب دیدهٔ خویش
چو تخم سوخته، از ابر نوبهار خجل ۵

نه دست عقده گشایی نه ذوق تسلیمی
چو من مباد کس از جبر و اختیار خجل ۶

به این دو قطره ی خون می کنم گل افشانی
اگر نگردم از آن نازنین سوار خجل ۷

گلوی تشنه من موج خیز کوثر شد
چرا نباشم از آن تیغ آبدار خجل؟ ۸

خدای را لب پیمانه بر لبم دارید
گران خمارم و از دست رعشه دار خجل ۹

چه شکرها که ندارم ز بی سرانجامی
چو دیگران نیم از روی روزگار خجل ۱۰

به زیر تیغ تو از شرم ناشکیبایی
چو شمع می گزم انگشت زینهار خجل ۱۱

نه دل به جا و نه دین، تا کنم نثار، حزین
نشسته ام به سر راه انتظار خجل ۱۲