شماره ۶۱۹ - چون شاخ گل از باد سحر، بار فشاندم

چون شاخ گل از باد سحر، بار فشاندم
در دامن مطرب، سر و دستار فشاندم ۱

بنیاد هوس ریخت، ز پا کوفتن دل
بر هر دو جهان دست به یکبار فشاندم ۲

فیض کرم ابر سیه کاسه چه باشد؟
مژگان تر خویش به گلزار فشاندم ۳

تا از مژه خالی نبود مائدهٔ خون
مشت نمکی بر دل افگار فشاندم ۴

شرمندهٔ کس نیستم از کلک چو نیسان
یکسان گهر خود به گل و خار فشاندم ۵

از فیض، تهی بود کنار گل و نسرین
دامان نقاب تو به گلزار فشاندم ۶

از حوصلهٔ دل قدری بیشتر آمد
خونابه اشکی که به ناچار فشاندم ۷

جبریل به این مرگ نمرده ست که جان را
پروانه صفت در قدم یار فشاندم ۸

کردم به چمن یاد بهار خط سبزت
در بستر نسرین و سمن خار فشاندم ۹

ازشکوه غرض مرحمت یار، حزین نیست
گردیست که از خاطر افگار فشاندم ۱۰