خلاصه و ردهبندی سنی
16+
این شعر از عشق و سوزش درونی سخن میگوید. شاعر از سوختن در آتش عشق، از دست دادن خود در راه معشوق و فداکاریهای بیثمر میگوید. او از گرمای سوزان عشق که حتی از سوختن پروانه هم بیشتر است، سخن میراند و در نهایت از سوختن در راه افسانهها و وحدت حرف میزند.
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه در این شعر وجود دارد که درک آنها نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای خوانندگان جوانتر دشوار باشد.
شماره ۶۳۶ - پیش از ظهور جلوهٔ جانانه سوختیم
پیش از ظهور جلوهٔ جانانه سوختیم
آتش به سنگ بود که ما خانه سوختیم ۱
لب ناچشیده از نفس آتشین خویش
چون داغ لاله، باده به پیمانه سوختیم ۲
دل بوده است محفل شمع طراز ما
خود را عبث به کعبه وبتخانه سوختیم ۳
یک شعله برق خرمن دلها بود ولی
ما گرمتر ز سوزش پروانه سوختیم ۴
خوابم حزین ز مصرع وحدت به دیده سوخت
ما خود نفس ز گفتن افسانه سوختیم ۵
آتش به سنگ بود که ما خانه سوختیم ۱
لب ناچشیده از نفس آتشین خویش
چون داغ لاله، باده به پیمانه سوختیم ۲
دل بوده است محفل شمع طراز ما
خود را عبث به کعبه وبتخانه سوختیم ۳
یک شعله برق خرمن دلها بود ولی
ما گرمتر ز سوزش پروانه سوختیم ۴
خوابم حزین ز مصرع وحدت به دیده سوخت
ما خود نفس ز گفتن افسانه سوختیم ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۶۳۵ - موسی صفت به داغ ظهور تو سوختیم
گوهر بعدی:شماره ۶۳۷ - شیر و شکر ز تلخی ایّام می کشم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.