هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از درد و رنج درونی خود می‌گوید و از بی‌طاقتی، حسرت، و غم‌هایش سخن می‌راند. او با تصاویر شاعرانه مانند ابر گریان، شمع سحری، و طوفان، احساسات خود را بیان می‌کند و از این که نمی‌داند بر چه احوالی گریه می‌کند، حیران است.
رده سنی: 16+ متن دارای مضامین عمیق عاطفی و فلسفی است که درک آن برای نوجوانان کم‌سال دشوار بوده و ممکن است برای آن‌ها سنگین باشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند حسرت و درد درونی نیاز به بلوغ فکری دارد.

شماره ۶۶۶ - به این بی طاقتی یارب به دنبال که می گریم؟

به این بی طاقتی یارب به دنبال که می گریم؟
چنین رنگین به یاد چهره آل که می گریم؟ ۱

درین بستان سرا در سایه سرو سرافرازی
به حسرت از غم کوتاهی بال که می گریم؟ ۲

سراپا گشته ام یک چشم تر چون ابر و حیرانم
به این طوفان نمی دانم بر احوال که می گریم؟ ۳

ندیدم شمع را بیش از شبی هرگز فرو گرید
من آتش جگر یارب، به اقبال که می گریم؟ ۴

حزین آماده شبگیر چون شمع سحرگاهی
درین محفل به حسرتزار آمال که می گریم؟ ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
کانال گوهرین در ایتا
۲۲۳
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۶۶۵ - در هجر تو تا چند من زار بگریم
گوهر بعدی:شماره ۶۶۷ - نخواهد از شکنج دام هرگز کرد آزادم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.