شماره ۶۷۳ - شمع سان شام غمت، منّت فردا نکشیم

شمع سان شام غمت، منّت فردا نکشیم
از سر کوی تو گر سر برود، پا نکشیم ۱

شعله ناچار بود آتش افروخته را
نتوانیم که آه از دل شیدا نکشیم ۲

منّت از دست و دل خویش کشیدیم، بس است
دم آبی به لب تشنه ز دریا نکشیم ۳

گر در خلد، به روی نگهم باز کنند
بی رُخت گردن مژگان به تماشا نکشیم ۴

ساقی، از شرب یهودانه سالوس چه فیض؟
خون حسرت به از آن باده که رسوا نکشیم ۵

گرچه دانیم که وصلت به تمنا ندهند
همچنان دست ز دامان تمنا نکشیم ۶

زنده از فیض سموم ره عشقیم حزین
منتی از دم جان بخش مسیحا نکشیم ۷