شماره ۸۰۴ - سوی محراب شدم با می ناب آلوده

سوی محراب شدم با می ناب آلوده
در بغل مصحف و دامن به شراب آلوده ۱

دل سیه مست و خراب از اثر بادهٔ دوش
بی صفا می شود آیینهٔ آب آلوده ۲

مجلس موعظه ام گرم نگردیده رسید
از پیم ساقی سرمست شتاب آلوده ۳

رخ برافروخته از غیرت بی باکی من
عرق شرم، گلش را به گلاب آلوده ۴

سنبل آشفته، دل آزرده، نگه، تشنه به خون
ابروی تلخ ز کینم به عتاب آلوده ۵

گفت شرمت ز خرابات نشینان ناید؟
که در او دامن شیخ است چو شاب، آلوده ۶

رند میخانه کجا مسجد و محراب کجا؟
نکنی نامه اعمال، ثواب آلوده ۷

با چنین حال گشودم سر طامات و حدیث
همه بیهوده، چو افسانهٔ خواب آلوده ۸

بی حجابانه زدم لعل لبش بوسه، حزین
بازگشتم به خرابات حجاب آلوده ۹