شماره ۸۹۴ - خاطر از دردسر بیهده آزاده کنی

خاطر از دردسر بیهده آزاده کنی
سر اگر در ره رندان دل افتاده کنی ۱

لوحت آخر اجل از نقش خودی ساده کند
حالیا مصلحت آن است که خود ساده کنی ۲

همچو گل می رود از کف به نسیمی، هشدار
برگ عیشی که به صد خون دل آماده کنی ۳

صوفی، ار می نکشی، ساغری از ما بستان
تا مگر آب رخ خرقه و سجاده کنی ۴

ساقی، از دست کریم تو چه کم خواهد شد
چون سبو، خود به گلوی من اگر باده کنی؟ ۵

تازه شمشاد من، از خانه به گلشن بخرام
جلوه ای تا به تذروان چمن زاده کنی ۶

واله حسن بیان تو، جهانی ست حزین
زیبد ار ناز به این حسن خداده کنی ۷