هوش مصنوعی:
شاعر در این متن از قناعت و رضایت به آنچه دارد سخن میگوید و بیان میکند که با آنچه در اختیار دارد، خوشحال و مست شده است. او همچنین اشاره میکند که هیچگاه از حسادت سخن نمیگوید و هر آنچه را که دلش میخواسته، در دنیای خودش به دست آورده است.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عرفانی و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و اصطلاحات ادبی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
شماره ۲۶۵ - قناعت چون گهر، با ساغر و مینای خودکردم
قناعت چون گهر، با ساغر و مینای خودکردم
چو چشم خوش نگاهان، مستی از صهبای خود کردم ۱
نمی آید ز رشک، از سینه تا لب هرگز آوازم
دلم هر شیونی می خواست در صحرای خود کردم ۲
چو چشم خوش نگاهان، مستی از صهبای خود کردم ۱
نمی آید ز رشک، از سینه تا لب هرگز آوازم
دلم هر شیونی می خواست در صحرای خود کردم ۲
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۲
۱۸۱
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۶۴ - زد نقش سخن سکهٔ جاوید به نامم
گوهر بعدی:شماره ۲۶۶ - دمد از چاکهای سینه شیون، تا نفس دارم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
