هوش مصنوعی:
این متن شعری است که در آن شاعر از ناتوانی در یافتن شنوندهای که درد و شور او را درک کند، شکایت میکند. او از زبان و بیان خود برای جلب توجه استفاده میکند و امیدوار است که شنوندهای پیدا شود که به ندای دل او گوش دهد.
رده سنی:
15+
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و احساسی است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و اصطلاحات ادبی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
شماره ۳۲۷ - نوای پرده سوزم، از کجا پیدا کند گوشی؟
نوای پرده سوزم، از کجا پیدا کند گوشی؟
زبان فهمی نمی یابم، که از دل وا کند گوشی ۱
نمک ریزد به دامن داغ دل را پرده ی گوشش
اگر بلبل به این گلبانگ شور افزا کند گوشی ۲
زبان ای خامهٔ شیرین نوا، خامش چرا داری؟
شلایین نغمه ای بردار، تا شیدا کند گوشی ۳
به تقلید سخن چون طوطیان از نطق می لافد
زبان آموز احمق، کاشکی پیدا کند گوشی ۴
زبان فهمی نمی یابم، که از دل وا کند گوشی ۱
نمک ریزد به دامن داغ دل را پرده ی گوشش
اگر بلبل به این گلبانگ شور افزا کند گوشی ۲
زبان ای خامهٔ شیرین نوا، خامش چرا داری؟
شلایین نغمه ای بردار، تا شیدا کند گوشی ۳
به تقلید سخن چون طوطیان از نطق می لافد
زبان آموز احمق، کاشکی پیدا کند گوشی ۴
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۴
۱۹۶
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۳۲۶ - ز مستی، خون دل را، باده می انگاشتم روزی
گوهر بعدی:شماره ۳۲۸ - ببین که هست لبم، بلبل بهار خطی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
