شماره ۳۳۲ - ای که بر دیدهٔ اغیار خرامی داری

ای که بر دیدهٔ اغیار خرامی داری
یک ره، از ناز نگفتی که غلامی داری ۱

از خمار من خونابه گسارت چه غم است؟
تو که از لعل لب خویش، مدامی داری ۲

مثل خاصان نشماری من دل سوخته را
آخر ای ابر کرم، رحمت عامی داری ۳