بخش ۱ - مثنوی ودیعهٔ البدیعه که حزین آن را به تقلید از حدیقهٔ سنایی در هفتاد سالگی سروده است

کلّ ما فی الوجود لیس سواه
وحده لا اله الّا الله ۱

دیده گر مغز بیند و گر پوست
رقم آفریدگاری اوست ۲

شجر طور هستی، انسان شد
جلوه گاه جمال سبحان شد ۳

آن شجر را زبان چو بار آمد
وقت توحید کردگار آمد ۴

متعالی ز وصمت اطلاق
متجلی در انفس و آفاق ۵

ازلش تا ابد دو تا نبود
ابدش از ازل جدا نبود ۶

اوّل و آخر است از اسمایش
لیک واحد بود مسمّایش ۷

وحدت او منزه از عددی
بی شریکی ست معنی احدی ۸

ذاتش آیینهٔ تجلی علم
علم او درگشای جوهر حلم ۹

لامکان آفرین، مکان گستر
کبریایش ازین و آن برتر ۱۰

نقش هستی ز کلک او نقطی
مدّ صنعش کشیده است خطی ۱۱

در حقیقت عدم شماری نیست
نقطه و خط جز اعتباری نیست ۱۲

لوح توحید اوست ساده ز حرف
مغز حرف است این حدیث شگرف ۱۳

حرف و صوت انفعال و او ذاتی ست
هر چه گوییم، باد پیماییست ۱۴

لب کج نغمه، نیست دستان زن
دم فروبسته، یا زبان الکن ۱۵