بخش ۱ - مثنوی ودیعهٔ البدیعه که حزین آن را به تقلید از حدیقهٔ سنایی در هفتاد سالگی سروده است بخش ۲ - ای رخت در نقاب اسمایی بخش ۳ - جبهه با سجده داشت عهد درست بخش ۴ - آنکه بعد از نبی، وصیّ و ولی ست بخش ۵ - چون ز من پیش، خواجهٔ عارف بخش ۶ - حق ز ادراک خلق مستور است بخش ۷ - ﭼﻮﻥ ﺗﻔﮑﺮ ﺑﻪ ﺫﺍﺕ ﺍﻭ ﻧﺮﺳﺪ بخش ۸ - بر حقایق در وجود گشود بخش ۹ - صورت از عارض است بر مرآت بخش ۱۰ - هستی بر مقیدات از حق بخش ۱۱ - گر به هستی نظر کند عارف بخش ۱۲ - بسته بودم زبان ولی ناچار بخش ۱۳ - می نیارد عدم شود موجود بخش ۱۴ - هر حقیقت که برگشود جمال بخش ۱۵ - در مراتب اصول موجودات بخش ۱۶ - هستی از غیب خویش و از اطلاق بخش ۱۷ - پس نماید عروج را آهنگ بخش ۱۸ - نور ارواح و عالم اجساد بخش ۱۹ - ای خدای بلندی و پستی بخش ۲۰ - عارفان چون دم از لقا زده اند بخش ۲۱ - هر که خواهد در انفس و آفاق بخش ۲۲ - اشرف و احسن صحف، قرآن بخش ۲۳ - فی الوجود الّذی هو المالک بخش ۲۴ - در بدایت چو سر بود نشآت بخش ۲۵ - گفته یزدان سه فرقه است بشر بخش ۲۶ - سرور آگهان هر دو سرا بخش ۲۷ - هرچه ادراک آن حواس کند بخش ۲۸ - غفلت از خویش داشت بی خبرت بخش ۲۹ - هست میزان عبارت از معیار بخش ۳۰ - ز ابتدای حدوث خود انسان بخش ۳۱ - آخرت جنّت است یا نار است بخش ۳۲ - کامل افتد چو جوهر انسان بخش ۳۳ - سبب اختلاف در ادیان بخش ۳۴ - مهبط وحی، مصطفی فرمود بخش ۳۵ - چونکه ایمان و کفر اقسام است بخش ۳۶ - ذکر مستضعفین در استثنا بخش ۳۷ - هست بر فسق، حمل کفر سزای بخش ۳۸ - ای نوازندهٔ دل رنجور بخش ۳۹ - سر همّت فشانیی که بجاست بخش ۴۰ - یاد می آیدم ز عهد پدر بخش ۴۱ - شکر لله که هفته ای مهلت