هوش مصنوعی: این شعر عرفانی به زیبایی‌های معنوی و عشق الهی می‌پردازد. شاعر با استفاده از استعاره‌هایی مانند آینه و رخ، به جلوه‌گری ذات الهی در جهان اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که تمام زیبایی‌های عالم بازتابی از جمال خداوند است و عشق حقیقی تنها در پرستش او معنا می‌یابد.
رده سنی: 16+ مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین استفاده از استعاره‌های پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.

شماره ۴ - ای جمله جهان در رخ جان بخش تو پیدا‏

ای جمله جهان در رخ جان بخش تو پیدا‏
‏وی روی تو در آینۀ کَون هویدا‏ ۱

‏‏تا شاهد حسن تو در آیینه نظر کرد‏
‏عکس رخ خود دید، دید شد واله و شیدا ۲

هر لحظه رخت داد جمال رخ خودرا
بر دیده ی خود جلوه به صد کسوت زیبا ۳

از دیده ی عشاق برون کرد نگاهی
تا حسن خود از روی بتان کرد تماشا ۴

رویت ز پی جلوه گری آینه ساخت
آن آینه را نام نهاد آدم و حوّا ۵

حسن رخ خود را به مه روی در او دید
زان روی شد او آینه جمله ی اسما ۶

چون ناظر و منظور تویی غیر تو کس نیست
پس از چه سبب گشت پدید این همه غوغا ۷

ای مغربی آفاق پر از ولوله گردد
سلطان جمال چون بزند خیمه به صحرا ۸
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۸
کانال گوهرین در ایتا
۴۵۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۳ - بیاور ساقی آنجا صفا را
گوهر بعدی:شماره ۵ - ای جمله جهان در رخ جانبخش تو پیدا‏
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.