شماره ۱۲ - چون تافت بر دل من پرتو جمال حبیب

چون تافت بر دل من پرتو جمال حبیب
بدید دیده ی جان حسن بر کمال حبیب ۱

چه التفات بلذات کائنات کند
کسی که یافت دمی لذت وصال حبیب ۲

به دام و دانه عالم کجا فرود آید
دلی که گشت گرفتار زلف و خال حبیب ۳

خیال ملک دو عالم نیاورد به خیال
سری که نیست دمی خاای از خیال حبیب ۴

حبیب را نتوان یافت در دو کَون مثال
اگر چه هر دو جهان هست بر مثال حبیب ۵

درون من نه چنان از حبیب مملو شد
که گر حبیب در آید بود مجال حبیب ۶

بدانصفت دل و جان از حبیب پر شده است
که از حبیب ندارم نظر بحال حبیب ۷

چه احتیاج بود دیده را به حسن برون
چو در درون متجلی شود جمال حبیب ۸

ز مشرق دلت چه کرد طلوع
هزار بدر برفت از نظر هلال حبیب ۹