شماره ۱۴ - مرا که لعل لبت ساقی است و جام شراب

مرا که لعل لبت ساقی است و جام شراب
از آن دو نرگس مست توام مدام خراب ۱

مرا که زمزمه ی قول دوست در گوش است
چه حاجت است آواز چنگ عود و رباب ۲

فتاده بر رخ دلبر به طالع مسعود
نخست چشم که بگشود چشم بخت از خواب ۳

بدین صفت که منم مست ساقی باقی
عجب که باز شناسم شراب را ز سراب ۴

کسی که بی خبر از ِلذت و الم باشد
نه از نعیم بود آگهیش نه ز عذاب ۵

چو با وجود تو من هیچ نیستم از نیست
به هیچ وجه مگردان رخ که مشو در تاب ۶

خطاب اگر نکنی با من این عجب نبود
که سایه را نکند هیچ آفتاب خطاب ۷

مجو ز مغربی آفتاب در طریقت عشق
که کسی نجست ز مستان و عاشقان آداب ۸