شماره ۳۳ - بهای قند چه داند که در جهان چند است

بهای قند چه داند که در جهان چند است
کسی که همدم آن پسته شکرخند است ۱

بیا که جای تو خالی است در حوالی چشم
اگر به گریه من خاطر تو خرسند است ۲

ز من به دلبر پرخاشجو که گوید باز
بیا که دل به عتاب تو آرزومند است ۳

دل ار به نوش دهانت طمع برد چه عجب
که بنده را همه جا چشم بر خداوند است ۴

اگر نه باورت آید قسم به آن سر زلف
که نقض عهد ارادت نه شرط و گنداست ۵

روان مریم اگر غیرت آورد چه عجب
بر آن عقیله که حوّای چون تو فرزند است ۶

اگر به فصل خزان میل بوستان داری
بیا که دامن ما بی رُخت گل آکند است ۷

فدای عشق که درهم شکست شیشه ما
شکستنی که به از صد هزار پیوند است ۸

خمید قامتم از بار التیام رقیب
نگفت کاین تن گاهی نه کوه الوند است ۹

مرا به حسن وفا و تو را به خوی جفا
بر آن نیم که به دور زمانه مانند است ۱۰

دلا بیا که به خوان لب نگار امروز
صلای پسته و بادام و شکر و قند است ۱۱

ضرورتست که در دام جان دهد نیّر
چنین که حلقه موی تو بند در بند است ۱۲