شماره ۲۰ - خوشا دلی که به مهر وی و نشانه ی اوست

خوشا دلی که به مهر وی و نشانه ی اوست
خوشا سری که سرانجامش آستانه ی اوست ۱

به کشتنم ز چه رو دم به دم بهانه کند
چو کشتنم به حقیقت در آن بهانه ی اوست ۲

تو را چه زانکه دل از درد و داغ او پرشد
چو درد و داغ هم از او و خانه خانه ی اوست ۳

چو لاله داغ وی از دل برون نخواهم کرد
که سر ز خاک چو بر دارم آن نشانه ی اوست ۴

مشام روح باشعار شاهدی تر ساز
که آب روی سخن نظم عاشقانه ی اوست ۵