شماره ۳۷ - جان ز تن رفت و دل اندر عقد گیسویت بماند

جان ز تن رفت و دل اندر عقد گیسویت بماند
شد تنم هم خاک دروی تا ابد بویت بماند ۱

خاک ره گشتم ولی شادم که بعد از سالها
گردی از خاک وجودم بر سر کویت بماند ۲

در دل پر درد خود دیدم که در هرگوشه ای
بس نشان ها از خدنگ چشم جادویت بماند ۳

سالها شستم به خوناب جگر لیکن نرفت
آن غباری را که بر روی دل از خویت بماند ۴

نقش عالم را یکایک شستم از لوح خرد
همچنان در وی خیال قد دلجویت بماند ۵

گر شدی دور از من اما شاهدی را در نظر
سجده گاهی از خیال طاق ابرویت بماند ۶