شماره ۴۲ - ز زلف تو جان چون شود فارغ آیند

ز زلف تو جان چون شود فارغ آیند
که هر رشته‌ای بر رشته‌ای هست پیوند ۱

به تیری ز مژگان نواز این دلم را
از آن چشم سحار این جور تا چند ۲

شکر گر مکرر کند نام خود را
شکر خنده بنما از آن لب به کل قند ۳

گشاد دل از زلف دل بند توست
سپاریم ما هم دل خود به دلبند ۴

مبادا دل از درد داغ تو خالی
کزین درد و داغ‌ست پیوسته خرسند ۵

جنون ورز شاهدی گر عاشقی تو
که دیوانگی نیست کار خردمند ۶