هوش مصنوعی:
این شعر عاشقانه بیانگر درد و رنج عشق یک دلداده است که با وجود دوری از معشوق، هنوز عشق و اشتیاق او را در دل دارد. شاعر از زیباییهای معشوق مانند قد بلند و خالهای سیاهش یاد میکند و از اسارت در زلفهای او سخن میگوید. همچنین، مستی ناشی از عشق و گذر عمر بدون درک زمان از دیگر مضامین این شعر است.
رده سنی:
16+
محتوا شامل مفاهیم عاشقانه و احساسی عمیق است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و اصطلاحات ادبی ممکن است برای سنین پایینتر چالشبرانگیز باشد.
شماره ۶۶ - با آنکه دل به درد تو بس دردمند بود
با آنکه دل به درد تو بس دردمند بود
جز درد چارۀ دگرش ناپسند بود ۱
گر دست ما ز دامن وصل تو کوته است
اندر هوای قد تو همت بلند بود ۲
پیش قد تو سرو تمایل زیاد کرد
بادش فکند باز که بس خود پسند بود ۳
آن دانه های خال سیه بر رخت مگر
از بهر چشم زخم بر آتش سپند بود ۴
از قید زلف دلکش تو کس نبرد جان
زیرا که مو به مو همه قید و کمند بود ۵
از بس که شاهدی ز می عشق بود مست
عمر عزیز رفت ندانست که چند بود ۶
جز درد چارۀ دگرش ناپسند بود ۱
گر دست ما ز دامن وصل تو کوته است
اندر هوای قد تو همت بلند بود ۲
پیش قد تو سرو تمایل زیاد کرد
بادش فکند باز که بس خود پسند بود ۳
آن دانه های خال سیه بر رخت مگر
از بهر چشم زخم بر آتش سپند بود ۴
از قید زلف دلکش تو کس نبرد جان
زیرا که مو به مو همه قید و کمند بود ۵
از بس که شاهدی ز می عشق بود مست
عمر عزیز رفت ندانست که چند بود ۶
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۶
۴۴۶
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۶۵ - با سلسلۀ زلفی دل میل بسی دارد
گوهر بعدی:شماره ۶۷ - بجز کوی تو دل منزل نگیرد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
