هوش مصنوعی:
شاعر در این متن از درد و عشق خود به عنوان سرنوشتی خوشایند یاد میکند و ترجیح میدهد به جای درمان، با درد و رنج خود زندگی کند. او قناعت و استقلال را بر نعمتهای وابسته به دیگران ترجیح میدهد و عشق را بالاتر از هر نعمتی میداند. همچنین، به پذیرش تقدیر و شکرگزاری در برابر مصائب اشاره میکند.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی مانند عشق، تقدیر، و قناعت نیاز به درک و تجربهی زندگی دارد که معمولاً نوجوانان و بزرگسالان بهتر میتوانند با آن ارتباط برقرار کنند. همچنین، استفاده از زبان شعر کلاسیک ممکن است برای گروههای سنی پایینتر دشوار باشد.
شماره ۸۷ - مرا خوش است به درد خود و جراحت خویش
مرا خوش است به درد خود و جراحت خویش
رو ای طبیب رها کن مرا به لذت خویش ۱
چو در زمانه رفیق شفیق ممتنعست
کشیم گنج قناعت به کنج عذلت خویش ۲
نعیم دهر به یک منتی نمی ارزد
خوش است نان ز بازو و بار منت خویش ۳
مرا ز روز ازل درد و عشق شد قسمت
خوشا تلذذ ریزا به قسمت خویش ۴
نعیم عشق تو را شاهدی میسر شد
بساز با غم هجران و شکر نعمت خویش ۵
رو ای طبیب رها کن مرا به لذت خویش ۱
چو در زمانه رفیق شفیق ممتنعست
کشیم گنج قناعت به کنج عذلت خویش ۲
نعیم دهر به یک منتی نمی ارزد
خوش است نان ز بازو و بار منت خویش ۳
مرا ز روز ازل درد و عشق شد قسمت
خوشا تلذذ ریزا به قسمت خویش ۴
نعیم عشق تو را شاهدی میسر شد
بساز با غم هجران و شکر نعمت خویش ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۳۵۸
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۸۶ - مرغ دل راست عزم مسکن خویش
گوهر بعدی:شماره ۸۸ - با نی شکر بگو که ننازد به قند خویش
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
