شماره ۱۰۶ - گویا بگذشتی ز چمن با رخ گلگون

گویا بگذشتی ز چمن با رخ گلگون
کز گونه تو لاله خجل گشت و دگرگون ۱

زنجیر بود چاره دیوانه ولیکن
ماییم که گشتیم به زنجیر تو مجنون ۲

خطت سپه زنگ چو می برد سوی روم
بر جان من سوخته آورد شبیخون ۳

گفتم که بپوشم مگر این سوز درون را
با آه چه گویم که زند شعله به بیرون ۴

این زرد رخ شاهدی داغ دل ما بود
هم سرخ شد ای شاهدی از دیده پرخون ۵