شماره ۲ - پیش دلسوزان درآر آن شمع بزم افروز را

پیش دلسوزان درآر آن شمع بزم افروز را
تا بیاموزد ز جان دردمندان، سوز را ۱

تا جهان از پرتو شمع جمالش روشن است
هیچ رونق نیست خورشید جهان افروز را ۲

زخم اگر دانم که از دست بلورین وی است
در دل خود جای سازم ناوک دل دوز را ۳

خیز تا با هم به نوروزی به صحرایی رویم
سال دیگر تا که بیند موسم نوروز را ۴

پند می دادند و نشنیدم من شوریده بخت
نیکبخت آن کاو بگیرد پند نیک آموز را ۵

آرزو دارم که بر وصلت شوم پیروز، لیک
کی بیابد چون منی آن طالع پیروز را ۶

در فراقت روز، تاریک است بر چشم جلال
نزد مهجوران نباشد فرقی از شب روز را ۷